Als de avonden langzaam korter worden.

Er is een moment in het jaar waarop je ineens merkt dat de zomer aan het verdwijnen is. Niet omdat de kalender zegt dat het september is. Niet omdat iemand vertelt dat de herfst eraan komt. Je voelt het gewoon.

Aan het einde van de middag hangt het licht anders tussen de bomen. De lucht wordt koeler zodra de zon zakt en 's avonds komt de schemering iedere dag een beetje eerder.

De maan komt weer tevoorschijn. Hier in het noorden van Zweden gaat die verandering snel. Nog maar kort geleden leken de avonden eindeloos en bleef het buiten bijna de hele nacht licht. Nu steken we 's avonds alweer een lamp aan.

En toch wil ik nog niet helemaal naar binnen.

Juist deze laatste avonden wil ik bewaren en bewust genieten.

Nog even buiten zitten met een warme kop thee. Een boek of met mijn camera. Luisteren naar het bos, waarin het nooit echt stil is. Een vogel die nog iets van zich laat horen, het ruisen van de bomen en soms alleen het zachte kraken van een tak.

Het bos verandert mee

Ook tijdens een wandeling zie je dat de natuur zich langzaam voorbereidt op wat komen gaat. Hier en daar verschijnt geel tussen het groen. Op de grond liggen de eerste bladeren. Paddestoelen duiken op tussen mos en bosgrond en de bessen die de zomer kleur gaven, verdwijnen langzaam. Ik vind de herfst misschien wel een van de mooiste seizoenen in het bos.

Niet alleen vanwege de kleuren, maar vooral vanwege het gevoel dat erbij hoort. Alsof de natuur langzaam haar tempo verlaagt. Alsof alles zegt: het is genoeg geweest, nu mag het weer rustiger.

Misschien spreekt mij dat juist zo aan

De donkere dagen komen eraan

Want we weten wat hierna komt. De dagen worden korter en uiteindelijk zal de winter het landschap overnemen. Straks ligt er sneeuw waar nu nog gras groeit. Dan zitten we vaker binnen, gaat de kachel aan en worden de avonden gevuld met warme sokken, kaarslicht en creatieve projecten op tafel. En eerlijk gezegd kijk ik daar ook naar uit.

Naar breien, lezen, tekenen op mijn ipad terwijl het buiten donker is. Naar wol, stof, papier en al die ideeën waarvoor in de zomer soms nauwelijks tijd lijkt te zijn. Naar het maken van kleine dingen terwijl buiten de wereld wit en stil wordt.

Maar zover is het nog niet. Nu is er nog dat zachte avondlicht. Nog even zonder jas naar buiten. Nog één kop thee op het terras. Nog een wandeling door het bos voordat de schemering valt. Misschien hoeven we niet altijd zo snel naar het volgende seizoen. Misschien is dit juist de mooiste tijd om even stil te staan bij wat er nu nog is.

De zomer die langzaam afscheid neemt. De herfst die voorzichtig binnenkomt. En wij, ergens daar precies tussenin.

Liefs uit Zweden

Natascha van Loka Nova Crafts